Балаңызбен сөйлеспес бұрын үй чатын оқымаңыз

Мен байыппын. Міне, сіз әлі ғана қалыпты адам едіңіз. Үйде чатты аштыңыз — ал онда әлдекім ашулы, әлдекім талап етеді, әлдекім айыптайды, ал біреуі дереу жауап беріп, осының бәріне араласуға итермелейтіндей бірдеңе жазып қойған.

Сөйтіп сіз шыдамай… жауап бердіңіз. Телефонды бір шетке қойдыңыз. Ал ашуды ешқайда қоя алмадыңыз.

Дәл сол сәтте баланыз келеді: «Апа, қараңызшы…»

Ал сіз оған: «Әй, тұра тұршы!» дейсіз. Сыртынан ештеңе болмаған сияқты. Біз бәріміз кейде осылай жауап береміз. Біз адамбыз, ашу үстінде бірдеңе айту әркімге тән.

Бірақ бала бес минут бұрын бір көрші сізді ашу-ызаға булықтырғанын білмейді ғой. Ол үшін бұл оқиғада тек өзі мен кенеттен ашуланып қалған анасы ғана бар. Бес минут бұрын мейірімді еді, енді міне — оны еш жазықсыз ұрысып тастады!

Міне, сізге көрінбейтін нәрсе.

Үй чаты телефонда қалды, ал ол тудырған көңіл-күй сізбен бірге үйге кірді.

Біз үй қауіпсіздігі мәселелеріне көп уақыт пен күш жұмсаймыз. Құлыптарды, домофондарды, камераларды тексереміз, лифт, өрт қауіпсіздігі, құбырлар үшін алаңдаймыз.

Ал ахуалды кім бақылайды? Себебі біз үйге сақтықтан арылу үшін де келеміз ғой. Үй — тыныштық пен сенім орны.

Әрине, үйде адамдар дауласатын, қарым-қатынасты анықтайтын кездер болады. Кейде артық сөз айтады. Мен қазір бәрі сыбырлап сөйлесіп, бір-біріне жымиятын мінсіз отбасы бейнесі туралы айтып тұрған жоқпын.

Мен басқа нәрсе туралы айтып тұрмын.

Өз ашуыңды үй ахуалына айналдырмау. Өз өкпеңді, ызаңды, ішкі бей-берекетіңді үйдің тұрақты ахуалына айналдырмау. Мұндағы кілт сөз — тұрақты!

Әсіресе онда балалар өсіп жатса. Себебі бала: «Бүгін сіздердің ахуалдарыңыз уытты екен, мен басқа жерге барып тұрайын» деп айта алмайды.

Ол қалады. Әрі бейімделеді. Кейін балалық шақта бейімделуге тура келген нәрсені қалыпты өмір деп қабылдау өте оңай. Осылайша біз өз қолымызбен уытты ортаны ең қымбат адамдарымыздың — балаларымыздың өміріне сіңіреміз.

Үй чаттары, жұмыс хат-хабары, кептелістер, бөгденің дөрекілігі — бұлардың бәрі бола береді. Біз сыртқы әлемді сөндіре алмаймыз.

Бірақ біз оны үйге әкеле жатқан сәтті кем дегенде байқай аламыз.

Міне, бұл — біздің, ересек жауапкершілігіміз.

Біз бүкіл әлемді балаларымыз үшін қауіпсіз ете алмаймыз. Бірақ ең болмағанда үйде — жасай аламыз.

Қымбаттыларым, балаларыңызбен сөйлеспес бұрын үй чаттарын оқымаңыз.